De Vervagende Geur van Bloemen

Niks te klagen. Echt niet. Mijn loon is gestort, de dertiende maand en de eenmalige bonus van de minister zitten erbij, ik heb twee weken betaalde kerstvakantie, mijn kerstpakket staat ongeopend op de woonkamertafel, twee goede concerten in het vooruitzicht, een paar spannende afspraken in de kerstvakantie plus een paar etentjes, de hond komt weer bij me in huis, de kerstkaarten bedekken een groot stuk van de muur, het boek ligt klaar naast het bed, de juiste cd draait rondjes in de stereo, een stapeltje films ligt naast de dvdspeler, het rolletje zit in de fotocamera, de fietsbanden zijn opgepompt, de auto start als ik het sleuteltje omdraai, de kat ligt op de vensterbank, mijn haar is geschoren, mijn stoppelbaard heeft precies de juiste lengte en de verwarming staat hoog.

Toch wil ik in de laatste, koude dagen van dit jaar deze ene tekst van die ene schrijver citeren.

"'Buig je eens naar me toe, ouwe hippie,' zei Skip en ik deed het. Ik zag dat mijn oude vriend, die Dearie en Ebersole en de decaan te slim af was geweest. die zijn docenten een voor een had gesmeekt hem te helpen, die me bier uit het vat had leren drinken en me alle mogelijke vloekwoorden had geleerd, een beetje huilde. Hij stak zijn armen naar me uit. Die waren in de loop van de jaren dun geworden en de spieren hingen nu meer dan ze opbolden. Ik bukte me en omhelsde hem.

We hebben het geprobeerd,' zei hij in mijn oor. 'Dat moet je nooit vergeten, Pete. We hebben het geprobeerd.'

En ja, dat hebben we. En hoewel we de taal vergeten zijn die we in die tijd spraken komen er soms nog een paar woorden terug. Informatie, weet je, informatie. En soms, in mijn dromen en herinneringen (hoe ouder ik word, des te meer gaan ze op elkaar lijken), ruik ik de plaats waar ik die taal zo gemakkelijk heb gesproken: een vleugje aarde, een geur van sinaasappels en de vervagende geur van bloemen.'"