P r e n t e n b o e k

Het begint allemaal op vrijdag 28 december, zo rond een uur of drie in de middag. Frank zou die middag samen met zijn zus naar een middeleeuws festival gaan op een recreatieterrein om daar te kijken naar verklede mensen die appels in deeg aan het bakken waren en ongetwijfeld de bezoekers waarschuwden voor de pest.

Het bezoek aan het festival gaat daarentegen niet door en daarom moet Frank iets anders bedenken om 's middags te doen. Hij vraagt of Sirus (die de dag ervoor gearriveerd was) zin heeft om mee te gaan naar de heide. De zon staat al laag aan de horizon en Frank weet dat het dan de moeite waard is om de camera mee te nemen.

Sirus ligt op de bank te doezelen, maar nog voor Frank zijn vraag kan afmaken ziet hij al aan de hond dat deze wel zin heeft om mee te gaan.



Na een autorit van zo'n tien minuten komen de twee aan in het bos. Frank gaat een stukje rennen om Sirus op gang te krijgen en Sirus reageert daarop door op z'n mooist voor de camera te poseren.



Om bij de heide te komen moet er eerst een korte wandeling door het bos gemaakt worden. Frank had al aan het verlaten parkeerterreintje gezien dat er niet veel andere bezoekers zijn.



Dan maken de opeengepakte bomen plaats voor de zonbeschenen vlakte van de heide.



Sirus viert al deze ruimte door eens fijn tussen de heideplantjes te gaan rollen.



Na een poosje rollen is Frank het zat. Het is te koud en winderig om op één plek te blijven staan. Hij roept Sirus die door al het gedraai zijn richtingsgevoel heeft verloren. Nee Sirus, Frank staat niet daar.



Frank staat hier. En als je door het gerol en de beperkingen van je hondenbreintje tijdelijk niet meer weet wie Frank is, hij is diegene die met een verweerd gezicht net probeert te doen alsof hij zijn arm niet absurd ver heeft uitgestoken om een foto van zijn profiel te maken.



Daar moet natuurlijk meteen op gerold worden.



Dan ziet Frank een scherp stuk boomstam en kan hij weer datgene op de foto zetten waarvan de Trouwe Bloglezers weten dat hij dat graag op de foto zet.



En nog eentje.



En deze staan op de verlaten heide ook zo netjes op een rijtje, net alsof ze aan het wachten zijn op een door de konijnenkak strompelende amateurfotograaf en zijn veertig kilo wegende hond.



Herstel: een veertig kilo wegende hond die van rollen houdt.



En de wolken helpen ook goed mee.



Het zogenaamde 'heiderollen' is niet bevordelijk voor het cognitieve vermogen. Dat blijkt wel weer uit onderstaande gezichtsuitdrukking.



Ook al is het nog geeneens zo laat in de middag, de zon wil graag vroeg thuis zijn vandaag.



Frank vertelt Sirus dat ze moeten opschieten omdat ze nog een behoorlijk stuk heide moeten bewandelen. De hond belooft hieraan mee te werken, maar iets aan de uitgestoken tong en waanzinnige blik doet Frank twijfelen aan de validiteit van deze uitspraak.



Desalniettemin wordt de afspraak bezegeld met een ferme omhelzing die door het per ongeluk activeren van de zoomknop wordt vastgelegd als een collage van baardstoppels en woest hondenhaar.



Een mooi boompje is getuige van het ontroerende moment.



Nu weten de twee heidereizigers even niet welke kant ze op gaan.



Het aloude 'Takje Bijten' biedt uitkomst: gekozen wordt voor de lange route.



En échte héle Trouwe Bloglezers herkennen dit boompje van een eerder geplaatste foto.



De wind suist en zucht ongehinderd over de vlakte wat als gevolg heeft dat Frank zich genoodzaakt ziet zijn capuchon op te doen.



Misschien snap je bij het zien van deze foto waarom Frank aan zijn reis door de Serengeti moet denken als hij tegen zonsondergang langs het heidegras loopt.



Ook Sirus probeert bij het staren naar een enkel stengeltje enige fijne herinneringen op te halen.



Maar er blijken er toch teveel van te zijn en de hondenconcentratie wordt er danig door verstoord.



En de twee hebben ook al een behoorlijk stuk achter de rug.



Een beetje rollen kan dan weinig kwaad.



Het begint nu toch echt richting een fullblown zonsondergang te gaan.



Maar aan de andere kant van de heide is er nog genoeg kleur en blauwe lucht te zien.







Frank heeft Sirus niet aangelijnd en wordt daar even mee geconfronteerd als hij in de verte een paard ziet galopperen. Gelukkig zien ze het paard niet meer terug.











Dan ziet Frank een omgevallen boomstronkje en kan hij met behulp van de moderne techniek een foto van hem en Sirus maken.



De passagiers van vlucht Oceanic 815 zijn daar getuige van.



Sirus wordt het nu wel een beetje zat dat Frank bij elk boompje stopt om een foto te maken.



Gelukkig valt de duisternis als een donkere deken over de vlakte. En snel ook.











Er kan nog net even gerold worden.







De geluiden die uit het donkere bos aan de zijkant van de heide komen zijn ook niet echt geruststellend te noemen.







Zelfs de vliegtuigen lijken het gaspedaal wat dieper in te drukken.







Dan komen Frank en Sirus weer uit bij het punt waar ze officieel aan hun heidewandeling zijn begonnen.



En is er nog genoeg licht voor een foto samen. Zonder dat Frank dit weet, doet Sirus net alsof Frank hem wurgt. Het is Sirus' versie van humor.



Op weg naar het parkeerterrein kijken Frank en Sirus nog een laatste keer achterom. De heide is nu niet langer bestemd voor mensen en terwijl ze zich weer omdraaien en beginnen te denken aan hondenbrokken en boterhammen met kaas neemt de natuur, zoals iedere avond, geluidloos bezit van de vlakte. Mensen zijn er niet meer te vinden, het dierenleven daarentegen volop.