To Boldly Go Where No Frank Has Gone Before

Daar sta je dan met je C-mon & Kypski-kaartje voor de Melkweg in Amsterdam. In de regen. Zonder jas. En om het nog een beetje erger te maken sta je dan ook nog naast Kluun. Die natuurlijk op zoek was naar een lekker wijf (want we hebben allemaal dat boek van hem gelezen). Er waren überhaupt veel hippe mensen op dit derde en laatste circusconcert afgekomen. Niet dat ik Kluun zo hip vind overigens. Eigenlijk helemaal niet.

Maar de zaal was goed gevuld. Niet in het begin. Toen stond er een ridicuul punkbandje op het podium. Kijk, soms als je hip en afwijkend wilt zijn, moet je daar je kleding en kapsel op aanpassen. We zien die mensen vaak lopen als we uitgaan. Deze jongens op het podium gingen nog een stapje verder. Eentje had het kapsel van Dolly, het gekloonde schaap en de ander zag eruit als Screech uit Saved By The Bell. En dan heb ik het nog geeneens over hun stemmen gehad. Ik zei tegen iemand het lijken wel The Chipmunks en later zei iemand tegen mij het lijken wel The Chipmunks. Hebben jullie nu een idee? Het leken dus wel The Chipmunks. De enthousiaste drummer kon er overigens wel wat van. En de cover van Subterranean Homesick Blues vond ik ook wel aardig. Al was ik de enige, geloof ik.

Toen kwamen C-Mon & Kypski, vier man sterk, nadat ze waren aangekondigd door de spreekstalmeester. C-Mon & Kypski maken een soort hiphop/DJ/funk/breakbeats-achtige muziek. Dus veel melodie en dan met heftig snerende gitaren, overdonderende drums en gescratch. Hierbij werden ze gisteren geholpen door De Amsterdam Klezmer Band (joodse soul/dansmuziek), Voicst (eergisteren nog bij Edwin Everts gehoord), Pete Philly (als je die niet kent, loop je een beetje achter) en nog wat ander muzikaal grut.

De zaal was niet zo groot en ze hebben aan de zijkanten een soort van balkons. Daar stond ik de hele avond. Of zat ik, want je kon op de leuning zitten. Je kon ook naar beneden lopen, maar dat is niet echt mijn ding. Lekker duwen op de punkmuziek, hou ik niet van. Dus dat kale mannetje met dat colaatje (ik reed auto) die op het balkon de menigte als een soort van Captain Kirk overzag, dat was ik. En ik had het naar mijn zin. Oh ja, iemand van de achtkoppige groep zei ook nog mijn site te lezen en had daar laatst een foto gezien waarbij diegene dacht Frank wordt oud. Ik weet niet waarom ik dat hier schrijf. Ik denk dat zulke opmerkingen alleen iets langer in je hoofd blijven, als je Frank heet. En hier stond die foto.