They Were People With Mana, With Spirit

Ja, mooi plaatje he? Is er eentje van Miyazaki. Deze film heb ik zojuist besteld. Ik was namelijk zo'n vijftien minuten in een film-bestel-bui. Dan maken al mijn bankpasjes zich snel uit de voeten. Tevergeefs overigens, want ik heb die dingen helemaal niet nodig. De digitale snelweg noemen ze dat. En al rijdend bestel ik wel eens wat. Wegenbelasting noem ik dat. Nemen we gewoon voor lief, files zijn er namelijk niet.

In ieder geval, ik weet niet zo goed hoe ik moet beginnen met schrijven. Ik stel voor dat we gewoon eens met zijn tweeën, jij en ik, wat fotootjes doornemen. Goed idee? Okay, hou je vast, here we go...



Ziet er ridicuul uit, he? Ja, dat snap ik wel. Heb ik vandaag gemaakt. Waarom? Nou, ik had vandaag twee technische workshops. Daarvoor moest ik naar een vmbo in Harderwijk. Gruwelijk hoor, zo'n vmbo. Het is er groot, koud en het riekt er naar puber. Laat me dat laatste stukje even anders brengen: het riekt er naar honderden pubers. Een tastbare meur van goedkope deodorant (rijkelijk uitgedeeld), schoenen die te vaak een sportzaal hebben gezien en te weinig schone sokken, het angstzweet van de minder bedeelden en de uitgelubberde lucht van docenten die heimelijk al tot lichamelijke ontbinding zijn overgegaan.

Nog voordat ik binnen was, zag ik al een misselijk staaltje pesterij. Ik zat in mijn auto en reed voorbij het gebouw op zoek naar een parkeerplek. Buiten liepen een heleboel leerlingen waaronder een magere, pukkelige jongen met een bril. Hij liep in zijn eentje en ik zag het meteen: deze jongen voldoet aan alle kwalificaties om heftig gepest te worden door de anderen. En ja hoor, in die paar seconden dat ik voorbij reed, liep er een groepje jongens voorbij de nerd en allemaal tegelijk gilden ze naar de jongen die zich duidelijk rotschrok. Het groepje liep lachend door terwijl de arme jongen zichtbaar een poging deed zich te herstellen. Hij probeerde er zelfs een beetje stoer bij te lopen. Mijn hart brak. Wat een dagelijkse hel moet dat zijn voor zo'n jonge jongen.

Maar goed, eenmaal binnen kwam ik enkele collega's tegen die ik slechts eens of twee keer per jaar spreek. Hoe gaat het met je vriendin, Frank? (welke?) Wat zie ik nu, je haar is eraf! (al drie jaar, trut). Eentje was zelfs ronduit beledigend door domweg te verklaren dat ze mijn geschoren hoofd verschrikkelijk vond om te zien. Laten we eens niet eerlijk zijn, mensen. Dat zeg je toch niet als het je niet specifiek gevraagd is?

Zij moest overigens ook zo'n electrisch apparaatje maken en faalde hier hopeloos in. Tegen de tijd dat ze het eerste draadje in het eerste kroonsteentje had gepropt, liep ik de deur al uit met mijn oplichtend lampje. Ik kon het niet laten om nog even op te merken dat het waarschijnlijk kwam door het gebrek aan haarmassa op mijn hoofd. Minder zwaar aan 't hoofd, weet je?



Mooi he? Bzzzt. Bzzzt. Lekker nutteloos ook.



Onderweg naar huis zag ik een Mini te koop staan. Iemand dacht weet je wat, ik zet de Mini in het weiland, dan valt 'ie goed op. Waarschijnlijk had diegene nog gelijk ook, tenslotte nam ik er een foto van.



Met dat fijne zonnetje dan ook maar even een foto van mijzelf. Om jullie weer even te laten genieten van mijn poolsegastarbeiderlook. Compleet met stoppelbaard, ooggroeven, basterdwallen en een schijnbaar dubbel voorhoofd. Nou ja, het zonnetje is fijn.



Kijk, mijn woonkamerraam. Met uitzicht op het parkeerterrein. Ja, dat hebben de meeste mensen niet. Waarschijnlijk voor een hele goede reden. Maar als ik de auto op de handrem heb gezet en de radio heb uitgedaan, kan ik vanaf de bestuurdersstoel mooi nog een foto maken van de lucht.



Oh ja, ik ben onderweg nog even bij de Videoland gestopt. Ik huur nooit films (heb al zonder overdrijven jaren geen films meer gehuurd bij de videotheek, hoogstens eens in de zoveel maanden bij de bieb), maar soms koop ik wat ex-rentals bij de Videoland. Ach, het waren vijf films voor 15 euro, dus trok ik het een en ander uit de rekken. Heb ik weer wat te kijken bij het ontbijt. Twee heb ik er trouwens al gezien.



En toen kreeg ik dus die bestelgekte. Ging ik de film hierboven ook bestellen omdat 'ie zo steengoed is. En die vrouw (die je daarna nauwelijks meer zag) die zo steen- en steengoed speelt in die film. En dat ik voor de regisseur een gouden toekomst in het verschiet zag, maar dat hij tegenwoordig van die kant en klare rommel maakt. Misschien komt dat omdat hij een tijdje terug in Hollywood is opgepakt terwijl hij verkleed als vrouw seksuele diensten tegen betaling aanbood. Moet je ook niet doen. Maar die film is goed. Our people, Jake, once were warriors. Haah, kippenvel.



Toen deze ook maar besteld. Double disc special edition crappy shit penalty woohaa en nog meer van die termen. Deze film werd overal afgekraakt, maar hij leek mij wel te pruimen. We zullen (letterlijk) zien.



En zeg maar eens nee tegen Al Pacino.

Goed, ik ga stoppen nu met schrijven. Mijn vingers zijn moe, hebben ook behoefte aan weekend. Wat zeg je? Wat ik nu ga doen? Ehm.., beetje muziek luisteren denk ik. Je mag wel meeluisteren hoor. Hoe bedoel je, je kunt het niet horen? Ga dan die filmplaatjes aanklikken ofzo, ik heb ze niet voor niks allemaal van een link voorzien. Oh, ga je dat zometeen doen? Jaja. Ik ga nu in ieder geval muziek luisteren. Eens kijken, op de shuffle dan maar. Ah ja, dit is een leuk nummer. Huh? Ach zeikerd, hier, heb je een linkje, kan je er ook naar luisteren: vangen.