
Zo. Gisteren dus eindelijk The Dog Fighter van Marc Bojanowski uitgelezen. Een prachtig boek waarvan ik eerst dacht dat ik het onuitgelezen terug naar de huurboekenschuur zou brengen. Want maandelijkse donaties aan Wakker Dier en Dogfighting gaan niet zo goed samen. Maar het sprookjesachtige begin van dit snoeiharde boek hield me geïnteresseerd. Een agressieve grootvader die bij het schaarse licht van een lamp zijn kleinzoon voor het slapengaan een verhaal influistert over hondenvechters, terwijl het jongetje achter zijn opa de verhalen in de schaduwen op de muur uitgespeeld ziet. Afijn. Uit dus.
Dus ben ik maar zo'n beetje halfhartig begonnen met The World Without Us van Alan Weisman. Een wetenschappelijk zeer stevig onderbouwd non-fictie boek dat gaat over hoe de natuur de aarde terug zou nemen als wij (de mensheid) morgen plotseling zouden verdwijnen. Dit boek staat vol met boeiende feiten. Bijvoorbeeld dat Manhattan (door de Nederlanders van de Indianen gekocht voor 60 gulden) helemaal niet geschikt is voor de intensieve bouw en dat een heel leger aan mensen elke dag weer grote hoeveelheden water weg moet werken. Doen ze dat niet (bijvoorbeeld dus als mensen plotseling zouden verdwijnen) dan lopen de metrostations in no time onder water en veranderen de beroemde straten in rivieren. Binnen maanden.
Of andere feiten zoals dat honden vrij snel worden uitgeroeid door de roofdieren, maar dat katten waarschijnlijk zullen overleven en een gevaar worden voor bijvoorbeeld eekhoorns (die nu in de meeste moderne parken geen enkel natuurlijk gevaar meer lopen).
Of dat mijn auto nu gekeurd wordt.
Of dat ik overal mysterieuze blauwe plekken heb.
Of dat ik vandaag voor het eerst herkend werd op straat door een sitelezer.




RSS-reader? Voor eventuele audio ♫♪ naar ☞ frankoverlast.nl
Wow! Je wordt dus beroemd!
BeantwoordenVerwijderenEn ik blijf me er ook over verbazen dat jij zoveel leest...
Fijne vakantiedag nog!
Ja. Ik ben beroemd.
BeantwoordenVerwijderenAch, Angie. Je had
haar eens moeten zien.
Blozend en stotterend deed het
geschrokken wichtje haar verhaal.
Ja. Het was
aandoenlijk.
Maar ik ben het gewend.
Nou Frank, ik had dat blozende en stotterende wichtje ook wel willen zien.
BeantwoordenVerwijderenWas ze niet tot tranen geroerd door deze onverwachte, maar o zo lang gekoesterde ontmoeting?
Die laatste drie foto's, zijn dat die mysterieuze blauwe plekken?
BeantwoordenVerwijderenIk zag wel wat glinsteren, Marietje.
BeantwoordenVerwijderenMaar toen werden we onderbroken
door een verlegen ogend geitje.
Haha, Impa.
(meer zit er niet in)
Beetje jammer Frank.
BeantwoordenVerwijderenMet die laatste reactie deed je jezelf geen eer aan.
Wacht even, Marietje. Ben je beledigd omdat ik je vriendin in een schertsreactie omschrijf als een verlegen ogend geitje?
BeantwoordenVerwijderenMede doordat je een reactie eerder ook iemand onjuist typeerde kon ik dat niet meer op humoristische waarde schatten, nee.
BeantwoordenVerwijderenDat is het nadeel van geschreven tekst.
Het heeft niet veel met geschreven tekst te maken. Als ik iemand met geschreven tekst óf verbaal typeer als een verlegen ogend geitje, dan mag je er rustig van uitgaan dat je het niet serieus hoeft te nemen. Net zoals ik er op vertrouwde dat je het niet serieus zou nemen dat ik jou een blozend en stotterend wichtje noemde. Ik heb je namelijk niet zien blozen of horen stotteren, dus neem ik aan dat je dat niet serieus neemt. Je vriendin oogde daarentegen wel verlegen, maar wees gerust; ze zag er niet uit als een geit. Laten we verder niet te gevoelig doen en 'teleurgesteld in elkaar zijn'. Bij dat soort negatieve uitingen heeft niemand baat.
BeantwoordenVerwijderenHet sarcasme was me dan ontgaan, misschien in de hoop dat je me ondanks mijn onzekerheid wel redelijk kon eerste indrukken met hoe Marietje zou zijn..
BeantwoordenVerwijderenBoeit ook niet, heb je helemaal gelijk in. Mugjes en olifanten en dergelijke, maar mijn vriendin is geen geitje, daar sluiten we mee af ;-) Bij de beesten af, dit.
Back to where we were.