Of Life The In Day A

Zie me hierboven nog wat naslapen op de bank. In mijn huiskloffie. Niet dat ik een huiskloffie heb eigenlijk. Meestal graai ik het eerste wat voor handen komt op weg naar de badkamer. Want daarna ga ik koffiezetten en brood smeren en dat staat vreemd als je dat naakt voor het keukenraam doet. Oh ja, ik geef eerst Het Mistige Rooie Beest zijn smeerprooi (Gourmet Zalm - want we moeten hem wel rood houden), anders zit hij de hele tijd tegen mijn benen aan te draaien en daar kan ik niet tegen. Hoe dan ook, op de bank ontbijten dus. Met de film die ik beschreven heb in het vorige stukje.

Daarna douchen en snel nog wat eten voordat ik op de racefiets stap. Twee afschuwelijke tofuworsten. Jaja, ik weet het. Het woord alleen al. Tofuworst. De smaak deed het imago eer aan. Afschuwelijk. Ik had net zo goed mijn tanden in mijn voorband kunnen zetten. Maar hee, ik was gisteren in de reformwinkel voor van dat lekkere brood en toen moest ik nu eenmaal weer zo nodig tofuworsten kopen. Weet je trouwens hoe die dingen echt heten in de schappen van de reformwinkel? Wieners. Nou. "Wat eet je daar, Frank?" "Wat? Oh. Dit? Een wiener." Pff.

Op de racefiets dus. In zweetkleding. Maar mét teenslippers. Op naar Putten, want daar werd een verjaardag gevierd. Even voor de duidelijkheid, ik woon in Apeldoorn. Putten. Apeldoorn. Ik bedoel maar. Da's in totaal 62 kilometer volgens de routeberekenaar op mijn telefoon. En daarvan zijn grote stukken bergopwaarts. Toen ik aankwam op de verjaardag vroeg ik dan ook om een glas water en een defibrillator.

Ik heb ook een foto van mijn bezwete eierhoofd. Dat soort foto's plaats ik niet meer op deze site, want dan gaan mensen misschien denken dat ik naar complimenten vis. Omdat ik mijzelf volgens sommige lezers knap vind. Andere lezers voelen zich dan vreemd genoeg genoodzaakt om hier het tegendeel te beweren.

Laat ik dus maar eens en voor altijd duidelijk zijn. Ik vind mijzelf niet knap. Echt niet. Wel grappig. Aardig ook wel. En met de juiste fotobewerkingen vind ik mijzelf soms ook wel stoer (hoewel ik dit in het dagelijkse leven niet ben - qua persoon). En soms plaats ik wel eens een foto van mijzelf in de hoop dat anderen mij ook stoer vinden. En dat ze dat dan schrijven in een reactie. Maar bijvoorbeeld mijn auto (stoer) heb ik toch echt gekocht voor mijzelf, en niet voor de goedkeuring van anderen. En als ik op een verre reis ga, doe ik dat ook voor mijzelf. Vaak schaam ik me om te zeggen waar ik heenga, omdat niet iedereen dit durft of het zich kan veroorloven. En omdat het soms pompeus aandoet. "Waar ga je heen?" "Oh. Een trekking door Nepal." En hoewel ik het best leuk vind om te lezen dat iemand me aantrekkelijk vindt is dat niet de reden waarom ik vijf jaar geleden ben begonnen met een weblog. Of iets waar ik veel waarde aan hecht. Want als puntje bij paaltje komt aan het einde van de dag, interesseert het me niet zoveel wat mensen over me zeggen.



Dat was dus de verjaardag. Waar ik zelf ook nog een mooi cadeau kreeg. Eenmaal weer thuis (halfdood, bezweet, lelijk maar aardig) had ik nog vijftien minuten om te douchen en om te kleden en toen werd ik opgehaald voor een Groots Evenement. Maar daarvan kwam ik met lege handen thuis. Al had ik er nog wel een maaltijdsalade uit weten te slepen.



En toen ging ik thuis een weblogstukje schrijven.
Met prikkende ogen van de moeheid.
Waardoor het een onsamenhangend stukje werd.