As I Find A Way To Be

De kat ligt op de bank, keurig in elkaar gevouwen en met zijn staart als een strik om zich heen. Zijn kleine kop dommelt heen en weer, waarbij hij soms met zijn neus op het witte dekentje valt. En weer omhoog. En vallen. Alsof het een spiegel is en hij zijn evenbeeld verliefde kusjes geeft. Kele Goodwin zingt onverstaanbare teksten en pling/plonkt wat melodieën uit zijn gitaar terwijl met een luide snik de verwarming aanslaat en buiten een vuurpijl ontploft. Ik zit aan de woonkamertafel, heb het koud en zit te peinzen over een boeddhistisch gezegde. Dat er windrichtingen zijn omdat wij windrichtingen hebben uitgevonden. De zon komt op. Maar niet in het oosten. Dat hebben wij bedacht net zoals wij hebben bedacht dat een kwartier uit vijftien minuten bestaat en dat we van de ene op de andere dag een nieuw jaar ingaan. Het is al ver na middernacht en ik denk dat ik zo maar eens naar bed moet gaan. Ik heb vanavond teveel muziek geluisterd en als een volleerd zelfhypnotiseur ben ik in een zwaarmoedige bui geraakt. Eigen schuld. "Leave it to me as I find a way to be", "At night I wake up with the sheets soaking wet and a freight train running through the middle of my head", "Turn around, I'll be there, like a road leading home" en zo waren er nog véél meer die hier in de donkere woonkamer stonden, zaten of zelfs lagen te zingen, praten en fluisteren. Morgen is er weer een nieuwe dag. En alles wat nu een beetje drukt woel ik er deze nacht tijdens het slapen wel vanaf. En dan is er andere muziek en koffie en licht en kak in de kattenbak die opgeruimd moet worden. En aan de ándere kant van morgen ben ik er ook weer. Een jaartje verder. Tot dan, Trouwe Lezer. En gun de oliebollen ook eens rust. Het wordt wat onsmakelijk zo.