My Mother Laughed The Way Some Ladies Do | Aldus Fred Oster | Die Hier Tijdelijk In Loondienst Is

Gisteren kreeg ik van mijn schnabbelbaanbaas een dikke boekenbon voor kerst. Ik liet er geen gras over groeien en bestelde prompt twee vette vakantieboeken waarvan de eerste vandaag (nat, gescheurd en gehavend) door de brievengleuf was gepropt. Tis de nieuwste, Engelstalige verhalenbundel van Steve, mijn favoriete schrijver of all time. Het leuke is dat het eerste boek dat ik van hem las ook het eerste boek was dat hij heeft geschreven (Carrie). Mijn brüder Jan had het meegenomen van de bibliotheek en toen hij het uitgelezen had, verslond ik het. Ik was denk ik veertien of vijftien en kan me nog herinneren dat er een scene in voorkwam met tienermeisjes onder de douche. Whoa!(Nu vind ik dat niet meer zo boeiend mensen, wees gerust.) Toen ik zestien was las ik De Marathon, een van mijn lievelingsboeken van King en dat verhaal gaat over een zestienjarige jongen. Geweldig verhaal en zoals zo vaak bij Stephen; een spannend concept dat in prachtige laagjes wordt uitgevoerd. King is al jarenlang een voorvechter van literaire spannende verhalen en ik vind hem het postermodel voor dit genre. En mensen die Steffen King zeggen, zijn niet goed in het hoofd. En toen kocht ik vandaag hardloopschoenen. En daarvoor moest ik helemaal naar Deventer. En dat is wel twintig minuten rijden. En op de terugweg ging ik even bij mijn ouders langs (die aan de ... Deventerweg wonen) en toen ik net thuis mijn sportschoenen uit de tas haalde, zat er een kerstzuurstokje in mijn tas. Moeder!? En nu ga ik sporten. Nee! Wacht. *veegt de laatste restjes soep van zijn kin* Nú ga ik sporten.