Op 4 augustus 2010 zat ik 's ochtends vroeg in één van de vele grijze plastic stoeltjes van het Tribhuvan International Airport, zo'n vijfeneenhalve kilometer van Kathmandu, naar een Indiase film te kijken over een man met zweterige snor en denniechristiankapsel die met een machinegeweer een bijzonder snode schurk (in wit pak en met oversized pilotenbril) te lijf ging. Ik had nog maar een paar roepies in mijn zak en besloot ze uit te geven aan een zak met chemisch uitziende snoepjes. Snoeproepies dus of roepiesnoep als je dat fijner vindt klinken. Ik dacht nog even aan mijn mystieke ervaring van twee dagen ervoor:
"Gisterenavond laat lag ik op bed in mijn primitieve kot in het dorpje Melamchi. Ik kon niet slapen en besloot om buiten te luisteren naar het razen van de rivier en de geluiden van de onzichtbare dieren in de weilanden. Het was donker en ik kon niet goed zien. Het was nog steeds snikheet en ik kon het openbare toilet goed ruiken. Opeens zag ik op een meter of drie afstand een smoezelig meisje staan. Ze was denk ik een jaar of vijf en had een rafelig jurkje aan en haar ogen waren zwaar opgemaakt met kool, zoals ze dat soms doen hier met meisjes. "Namaste, nanu," zei ik en vouwde mijn handen voor mijn borst. "Namaste," zei ze en ze vervolgde in nadrukkelijk uitgesproken Engels, "What is your name?" "Mero naam Frank ho," zei ik en keek toe hoe het meisje omdraaide en tussen de schaduwen uit het zicht verdween."
Toen verdween ik in het vliegtuig en vloog uit het hart van 's werelds meest indrukwekkende gebergte: de Himalaya. Vloog weg met een handje snoep in mijn mond. Niet omdat ik dat zo romantisch vond, maar om te voorkomen dat mijn oren dichtschoten.*pop!*
Inmiddels is het alweer januari 2011, maar dat zakje Jaya Confectionery Mango Tarts (center filled candy), Pokhara, Nepal (with permitted colours and flavours), daar werd af en toe nog door mij een beroep op gedaan. Het lag dan ook fier verfrommeld op het onderste schap van het rechterkeukenkastje, prettig binnen graaibereik en keurig in het zicht. Maar vandaag at ik de laatste center filled Mango Tart op. Met smaak. En een beetje heimwee. En weet je wat mijn oren deden? Niks. Maar voor het verhaal was het leuk geweest als ze *pop!* hadden gedaan. Afijn. Geen pop. Wel op.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten