Ik stel me wel eens voor dat mijn kleine huurhuis een zeilschip is dat midden op de oceaan dobbert.
Dat is denk ik begonnen toen ik jaren geleden voor de tweede keer het boek Solo van Tania Aebi las. Over dat boek heb ik vaker geschreven; hier, hier en hier. Opmerkelijk genoeg (zoals bij de meeste boeken en/of schrijvers die ik goed vind) is het verhaal vanzelf op mijn pad gekomen. Mijn vader is de beheerder van een personeelsflat en hij bracht eens een kartonnen doos mee met boeken die een huurder had achtergelaten. Daar zat het zeilboek ook in. Ik las dat toen en later nog eens in dit kleine huurhuis. Toen had ik vanwege de drukkende zomerhitte de voordeur openstaan (Bokkie de kat was er toen niet meer - en om dat zo op te schrijven is al rottig) en voor de privacy had ik het gordijn dat bij de deur hangt dichtgedaan. Het wapperde de hele tijd naar binnen en gaf mij het idee dat de zeilen aan het klapperen waren. Ook vandaag heb ik het idee dat deze woning ergens op de oceaan drijft. Eigenlijk zou ik dat wel willen. Niet dat ik me slecht voel, ik ben erg tevreden (en er zijn wat voorzichtige reisplannen, die zullen er ook wel wat mee te maken hebben). Ik heb hier alles wat ik nodig heb op een paar vierkante meter, inclusief een humeurig (laat dat hu maar weg) huisgenootje (net als Tania Aebi). En geloof je eigenlijk wel dat ik me soms écht voorstel dat ik op een zeilboot zit? Is dat vreemd? (Laat je antwoord maar achterwege.) Ik kan je wel vertellen, het is een beetje een teleurstelling als ik naar buiten kijk en de oude buurvrouw schuin aan de overkant vanachter haar vensterbankplantage zie terugloeren. Maar dan doe ik gewoon alsof het een ouwe zeeschildpad is. En dan zit ik niet eens ver van de waarheid.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten