De film Tokyo Sonata is in het begin niet erg boeiend. De gebeurtenissen komen geforceerd over en de stiltes in de scenes doen gestileerd aan. Maar goed, ik heb gisteren zelf hutspot gemaakt (met een scheutje vruchtensap tegen de bekende flauwheid) en toen ik vandaag rond etenstijd op de bank ging zitten met een bord opgebakken prak (lekkerder dan vers) moest ik toch ergens naar kijken, nietwaar?Het verhaal gaat over een gezin dat langzaam uit elkaar valt nadat de vader ontslagen wordt. Tenminste, zo wordt de film omschreven, maar het is niet helemaal hoe ik het heb beleefd. Als je groentes te lang in een pan met kokend water laat zitten, is de kans groot dat er na een poosje helemaal geen smaak meer aan zit. Welnu, dit Japanse gezin zit al een tijdje in het kokende water.
Vader is een loonslaaf, moeder de zwijgende huisvrouw, oude zoon is altijd afwezig en heeft wat bij elkaar geraapte idealen en jonge zoon is een spijbelende nietsnut. Met het leven op de automatische piloot zijn ze nietsvermoedend een doodlopende straat ingereden en niemand weet hoe er weer uit te komen. Als vader zijn baan verliest en zich in alle bochten wringt om dit verborgen te houden, beginnen de barstjes uit te lopen tot dreigende scheuren.
Ondanks het feit dat deze film enkele prijzen heeft gewonnen vind ik het geheel een tikkie te onsamenhangend. De makers proberen via melancholische stiltes en overpeinzingen de kijker aan hun zijde te krijgen, maar dat lukt ze niet omdat het niet helemaal natuurlijk overkomt. De film heeft wel zijn momenten en als de jonge zoon op het einde een mooie Clair de Lune speelt op de piano dan ben je als kijker bereid de filmmakers door te laten gaan met een voldoende. Een lesje in nederigheid, net zoals de hoofdpersonen krijgen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten